Ha die Manja
Wat een top idee…penpals worden! Alleen dan eigenlijk toetsenbordvriendinnetjes. Je vroeg mij het spits af te bijten. En dat terwijl ik al de hele ochtend een beetje doelloos achter mijn bureau hang. Ik weet dat ik allerlei dingen zou ‘moeten’ doen. Heb een lading met trainingen en presentaties staan bijvoorbeeld.
Vrijdag train ik 25 muziekdocenten van een muziekschool in het zuiden van het land. De laatste van 6 bijeenkomsten om met hen samen te onderzoeken hoe we in muziekeducatie de omslag kunnen maken naar een veranderende tijd waarin het veel eerder gaat over creativiteit dan ambacht en waarin de leerling het uitgangspunt is. Zondag ben ik gevraagd voor een lezing over creativiteit in Den Haag. De vraag daar is hoe je onderwijs ontwerpt dan een leerling creatief ‘maakt’. Je begrijpt vast dat mijn standpunt is dat een leerling al lang creatief is en dat we er vooral voor moeten zorgen dat die creatief blijft!
Creativiteit…oef…Heb je dat wel eens dat je een woord zo vaak zegt dat je ineens de betekenis niet meer weet? (zeg maar eens 15 keer ‘stoel’). Dat heb ik een beetje met creativiteit. Wat is het eigenlijk? Hoe kijk jij daar tegen aan? Wat is voor jou creatief? Voor mij gaat het niet om iets waarlijk nieuws…ik denk dat het meer een persoonlijk ding is: iets maken/creëren wat voor jezelf nieuw is. Dat kan ook een nieuwe toepassing zijn, of een nieuwe insteek. Ik vraag me zelfs wel eens af of ik nou zo geïnteresseerd ben in creativiteit.
Misschien ben ik wel vooral geïnteresseerd in nieuwsgierigheid…dat warme, prikkelende gevoel van binnen dat alle zintuigen ‘aan’ zet en dat maakt dat de tijd langzaam versmelt tot een belevenis. Ik denk dat nieuwsgierigheid bijna een levenselixer is…als je stopt met nieuwsgierig of verwonderd te zijn naar de mensen en de wereld om je heen denk ik dat het snel met je is afgelopen.Ik denk ook dat nieuwsgierigheid aan de basis ligt van creativiteit; je verwonderen, opnieuw willen en durven kijken, uitproberen, verder kijken dan het voor de hand liggende, het naadje van de kous willen weten, oprechte jezelf en anderen bevragen. Is dat wat we in het onderwijs de ‘onderzoekende grondhouding’ zijn gaan noemen?
Ik zou heel graag meer nieuwsgierigheid willen zien in het onderwijs. Niet bij de leerlingen. Want daar is vaak maar weinig nodig om ze gek van nieuwsgierigheid te maken. Tuurlijk kom ik ook onverschilligheid tegen, zeker in het VO, maar in mijn ervaring is dat slechts een laagje waaronder de nieuwsgierigheid ligt te wachten om wakker gekust te worden!
Ik zou het zo fijn vinden als docenten en leerkrachten nieuwsgieriger waren. Dat ze vol met vragen zouden zitten over hoe ze zichzelf en hun onderwijs elke keer weer kunnen aanscherpen, verfrissen, vernieuwen of verouderen. Of als een directeur me het hemd van het lijf zou vragen over wat kunst en cultuur zou kunnen betekenen voor zijn school zonder na 1 minuut al te verzuchten dat er toch geen geld of tijd is.Dat houdt me de laatste tijd echt bezig.
Wat is er gebeurd dat de nieuwsgierigheid zo weinig voelbaar is in deze doelgroep die ons beide zo aan het hart gaat? What killed Curiosity??
Ik denk dat de grootste vijand van nieuwsgierigheid angst is. Angst om te falen, angst om je ruimte in te nemen, angst om een proces in te stappen waarvan je de uitkomst niet weet, angst voor het onbekende…angst om los te laten.
En ik begrijp het zo goed. In de malle molen van het onderwijsleven is er zo weinig tijd om eens ff doelloos te prutsen, te kniezen achter je bureau. En dat heb je denk ik nodig om nieuwsgierig te blijven… tijd om te prutsen, te spelen, te vervelen, even durven toelaten dat je het niet weet, en dat dat ok is.
Ik ga maar weer lekker doelloos achter mijn bureau hangen. Of wacht. De zon schijnt, de bomen staan in bloei.
Wat een top idee…penpals worden! Alleen dan eigenlijk toetsenbordvriendinnetjes. Je vroeg mij het spits af te bijten. En dat terwijl ik al de hele ochtend een beetje doelloos achter mijn bureau hang. Ik weet dat ik allerlei dingen zou ‘moeten’ doen. Heb een lading met trainingen en presentaties staan bijvoorbeeld.
Vrijdag train ik 25 muziekdocenten van een muziekschool in het zuiden van het land. De laatste van 6 bijeenkomsten om met hen samen te onderzoeken hoe we in muziekeducatie de omslag kunnen maken naar een veranderende tijd waarin het veel eerder gaat over creativiteit dan ambacht en waarin de leerling het uitgangspunt is. Zondag ben ik gevraagd voor een lezing over creativiteit in Den Haag. De vraag daar is hoe je onderwijs ontwerpt dan een leerling creatief ‘maakt’. Je begrijpt vast dat mijn standpunt is dat een leerling al lang creatief is en dat we er vooral voor moeten zorgen dat die creatief blijft!
Creativiteit…oef…Heb je dat wel eens dat je een woord zo vaak zegt dat je ineens de betekenis niet meer weet? (zeg maar eens 15 keer ‘stoel’). Dat heb ik een beetje met creativiteit. Wat is het eigenlijk? Hoe kijk jij daar tegen aan? Wat is voor jou creatief? Voor mij gaat het niet om iets waarlijk nieuws…ik denk dat het meer een persoonlijk ding is: iets maken/creëren wat voor jezelf nieuw is. Dat kan ook een nieuwe toepassing zijn, of een nieuwe insteek. Ik vraag me zelfs wel eens af of ik nou zo geïnteresseerd ben in creativiteit.
Misschien ben ik wel vooral geïnteresseerd in nieuwsgierigheid…dat warme, prikkelende gevoel van binnen dat alle zintuigen ‘aan’ zet en dat maakt dat de tijd langzaam versmelt tot een belevenis. Ik denk dat nieuwsgierigheid bijna een levenselixer is…als je stopt met nieuwsgierig of verwonderd te zijn naar de mensen en de wereld om je heen denk ik dat het snel met je is afgelopen.Ik denk ook dat nieuwsgierigheid aan de basis ligt van creativiteit; je verwonderen, opnieuw willen en durven kijken, uitproberen, verder kijken dan het voor de hand liggende, het naadje van de kous willen weten, oprechte jezelf en anderen bevragen. Is dat wat we in het onderwijs de ‘onderzoekende grondhouding’ zijn gaan noemen?
Ik zou heel graag meer nieuwsgierigheid willen zien in het onderwijs. Niet bij de leerlingen. Want daar is vaak maar weinig nodig om ze gek van nieuwsgierigheid te maken. Tuurlijk kom ik ook onverschilligheid tegen, zeker in het VO, maar in mijn ervaring is dat slechts een laagje waaronder de nieuwsgierigheid ligt te wachten om wakker gekust te worden!
Ik zou het zo fijn vinden als docenten en leerkrachten nieuwsgieriger waren. Dat ze vol met vragen zouden zitten over hoe ze zichzelf en hun onderwijs elke keer weer kunnen aanscherpen, verfrissen, vernieuwen of verouderen. Of als een directeur me het hemd van het lijf zou vragen over wat kunst en cultuur zou kunnen betekenen voor zijn school zonder na 1 minuut al te verzuchten dat er toch geen geld of tijd is.Dat houdt me de laatste tijd echt bezig.
Wat is er gebeurd dat de nieuwsgierigheid zo weinig voelbaar is in deze doelgroep die ons beide zo aan het hart gaat? What killed Curiosity??
Ik denk dat de grootste vijand van nieuwsgierigheid angst is. Angst om te falen, angst om je ruimte in te nemen, angst om een proces in te stappen waarvan je de uitkomst niet weet, angst voor het onbekende…angst om los te laten.
En ik begrijp het zo goed. In de malle molen van het onderwijsleven is er zo weinig tijd om eens ff doelloos te prutsen, te kniezen achter je bureau. En dat heb je denk ik nodig om nieuwsgierig te blijven… tijd om te prutsen, te spelen, te vervelen, even durven toelaten dat je het niet weet, en dat dat ok is.
Ik ga maar weer lekker doelloos achter mijn bureau hangen. Of wacht. De zon schijnt, de bomen staan in bloei.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten