Ha Manja
We hebben onszelf voor een leuke uitdaging gezet niet...man och man, de tijd nemen, vooral de rust om te schrijven. Ik begin daar een steeds grotere diepe behoefte naar te voelen! Voor nu..een blog. Ik moest enorm hard lachen om je laatste zin, ik hoorde de stem van Bob...dat zalvige...dat zachte filter waarmee zijn tv show was omgeven! Als je geen idee hebt waar we over hebben moet je echt even kijken:
Het feit dat ik alles al in mijn hoofd en hart hoorde is voor mij de kracht van de verbeelding. Wij kunnen ons iets voorstellen dat er niet is! Bizar! Dat kan iets zijn dat we eerder hebben meegemaakt. Interessant is dan dat die herinnering in onszelf gestold is. Hij is als het ware ingekleurd door de betekenis die wij eraan hebben gegeven.
Nog veel spannender is het dat de menselijke verbeelding zich dingen kan voorstellen die er nog niet zijn! Daartoe moet je jezelf wel uitdagen om uit je groeven te stappen. Om afslagen te nemen die je anders niet neemt, om anders te kijken, je perspectief te veranderen, in het onbekende te stappen waar je niet weet hoe de dingen gaan...en ja..daar is de kwetsbaarheid..want daar weten we niet.
Boven beschreven eigenschappen worden vaak toegeschreven aan kunstenaars: het vermogen opnieuw, vol verwondering, vanuit een ander perspectief te kijken. En dat beeld te vatten. Jezelf uitdagen om met andere middelen te werken. Jezelf te beperken met materiaal. De wereld proberen te vatten in 3 primaire kleuren of juist in kleuren die nog nooit benoemd zijn. Dat te durven, ultiem kwetsbaar. Want willens en wetens breng je jezelf naar plekken waar je het niet weet.
Je vroeg in je blog of ik verschil tussen de kunsten zie.. o jaaa...mijn eigen kunstvorm de muziek is van alle vormen de meest conservatieve, de meest omlijnde, de meest voorgeschreven, geregelde én misschien wel bejubelde kunstvorm. Meer dan bij de andere kunsten kleeft aan muziek het gevoel dat het aan enkele getalenteerden is voorbestemd...zeker als het gaat om het professionele niveau. Muziek is zwaar verbonden met het ambacht, dat alleen door tranen en transpireren kan worden verkregen binnen een instituut dat niet voor niks de naam "conservatorium' heeft.
Als we het hebben over een duurzame verandering in het onderwijs, en dan op het gebied van muziek, zit daar precies de grote moeilijkheid. De meeste leerkrachten die ik ken zullen zich niet branden aan muziek vanwege hun eigen gevoel van onmuzikaliteit. Dit wordt, vind ik, gevoed door de huidige aandacht voor muziekonderwijs. We zien het Leerorkest in De Wereld Draait Door. Een fijn Amsterdams initiatief. Maar hoeveel leerkrachten zullen denken: dat ga ik morgen ook doen in de klas?? Ook zien we heel veel nieuwe muziekmethoden. Vaak wordt daarin vermeld dat je als docent alleen het bord maar aan hoeft te zetten, en dat je leerlingen dan gewoon aan de slag kunnen. De latente boodschap: we begrijpen dat jullie het niet kunnen, maar wij hebben de oplossing.
Van muziek wordt bijna iets heiligs gemaakt. Hoe kan ik nu leerkrachten helpen om in te zien dat het echt geen rocketscience is? Dat als je leerlingen de ruimte biedt, en jij samen met hen op zoek gaat naar waar jullie warm voor lopen er al heel veel moois gebeurt? Wat als we eens ophouden met de focus op 'in de maat spelen', 'zuiver spelen' en 'op de dirigent letten'? Allemaal termen waarbij geen ruimte is voor 'happy little mistakes'... uit de maat, onzuiver..over het algemeen de reden waarom je er bij Idols uitgekickt wordt.
Tja, en dan lieve Manja kom ik bij mijn eigen angst om te falen...Ik hoop zo enorm dat ik een blijvende verandering kan helpen bewerkstelligen...dat over 10 jaar er natuurlijk muziek klinkt uit alle scholen. De waarheid is...ik weet niet hoe... Ik ben ook opgeleid als muzikant, en het zit diep in mijn vezels om het antwoord te willen vinden. Dat is de reden denk ik dat ik 5 jaar geleden onderwijskunde ben gaan studeren. Ik vond veel antwoorden, maar niet een antwoord op deze complexe vraag.
Ik wil ernaar blijven kijken vanuit allerlei perspectieven, en trouw blijven aan mijn eigen overtuiging. Ik heb een droom. En de werkelijkheid is weerbarstig.
Ik hou mijn eigen angst om te falen in bedwang door mezelf toe te staan het niet te weten. Elke dag weer opnieuw.
Ik ben heel benieuwd naar hoe jij dat doet. Kan ik daarvan leren? Ben ik te hard over mijn eigen kunstdomein? Blijf ik hangen in mijn eigen groeve? Ik zie je antwoord heel graag tegemoet,
warme groet
Suzan
1 opmerking:
Leerlingen vinden het moeilijk om zichzelf de ruimte te gunnen om fouten te maken, vals te spelen, onritmisch, lelijk. Op tv bij de f*cking talentenjachten lijkt het op een bepaalde manier ook wel makkelijk, muziek maken of zingen. Dat is niet zo, het kost nogal wat tijd om te leren, er goed in te worden. Ook voor mensen met talent. Het lijkt ook wel of de faalangst van leerlingen groter is geworden, omdat het allemaal perfect moet gebeuren. Overal ligt de meetlat langs. Ik zeg altijd 'jongens, het mag vals, lelijk, ongelijk en onritmisch, want je doet het voor het eerst'. Dat vinden ze wel een verademing, gelukkig lukt het me blijkbaar om in mijn lessen daar wat lucht in te krijgen.
Aan de andere kant krijgen leerlingen heel veel op een presenteerblaadje aangeboden, wordt het onderwijs verleukt, moet het allemaal laagdrempelig en toegankelijk en vind ik ook wel dat leerlingen niet 'leren'. De definitie van leren, die sla ik nu maar even over. Nou ja, mijn twee vakken (ik geef ook Nederlands) zijn uiteindelijk niet altijd leuk, laagdrempelig en toegankelijk. Als je er iets mee wil, zul je er voor aan de slag moeten.
Kortom, ik ben ook altijd op zoek naar antwoorden. Er zijn niet veel antwoorden, wel veel vragen. Die houden ons aan het werk. :-)
Een reactie posten